Ik ben niet bepaald iemand die aan de sherry zit. Je zou het wel denken gezien mijn leeftijd maar nee. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik van jongs af aan altijd al direct muziek aanzette zodra mijn ogen open gingen. Muziek is zuurstof voor mij. Dus de hele dag staat hier de radio aan of YouTube playlists met worship muziek van Brandon Lake of verzamel playlists uit diverse periodes.
Ik vind muziek uit de 70’s en 80’s nog steeds het leukste. Maar dat zal met mijn leeftijd te maken hebben.
Een symfonie van Mahler zal je bij mij niet snel voorbij horen komen. Het is aan mij niet besteed.
Nu is het vrijdagavond laat. Iedereen is naar bed en eindelijk is het stil in mijn huiskamer. Heerlijk. Ik zit een beetje te freewheelen op YouTube.
Ik zie Susan Boyle voorbij komen. Niet bepaald my cup of tea. Maar het was wel een bijzondere auditie destijds. Ineens denk ik aan die andere bijzondere auditie: de telefoonverkoper Paul Potts die tijdens zijn auditie Nessun dorma zong. Dát nummer raakt me wel als een blok beton.
Ik zou het omschrijven als it rips right through my soul. Geen idee waarom, het is niet de tekst, want ik versta geen woord Italiaans.
Ik luister naar verschillende uitvoeringen van Nessun Dorma waaronder die van Luciano Pavarotti. Ik heb er maar één woord voor: Wow! De tranen stromen over mijn wangen.
Tegen de tijd dat de tenor bij het laatste Vincerò! is aangekomen, heb ik een een keukenrol nodig.
En dat vind ik dus raar, want ik ben niet verdrietig, er is niets gebeurd. En niemand is dood.
Ik heb ook geen dramatische brief van de belastingdienst ontvangen en er staat ook geen schip op het punt zonder mij naar Amerika te vertrekken.
Ik luister gewoon naar muziek op een doordeweekse vrijdagavond.
En toch gebeurt er iets.
🐹 Henk: “Dat is gewoon een fysiologische reactie op harmonische spanningsopbouw.”
🐹👓📋 Miep: “Je huilt.”
🐹 Henk: “Ik huil niet.”
🐹👓📋 Miep: “Er loopt vocht uit je oog.”
🐹 Henk:“Dat kan allerlei oorzaken hebben.”
🐹👓📋 Miep: “Zoals?”
🐹 Henk: “Een vuiltje in mijn oog.”
Natuurlijk, het is een vuiltje. Precies op het moment dat een Italiaanse tenor met volle kracht Vincerò door de kamer heen slingert. Toeval bestaat, blijkbaar toch.
Het woord alleen al vind ik prachtig: Vincerò.
Ik zal overwinnen.
Niet: ik ga mijn best doen.
Niet: misschien komt het goed.
Niet: we zien wel hoe het loopt.
Nee: Ik zal overwinnen.
En dan wordt zo’n woord ook nog eens op zo’n manier gezongen alsof de hele menselijke geschiedenis ervan afhangt.
Daar kan Henk natuurlijk niet tegen, want Henk houdt van voorspelbaarheid.
Liefst aangekondigd, met een agenda in drievoud, en bij voorkeur drie werkdagen van tevoren.
🐹 Henk: “Indien wij donderdag tussen 14.00 en 14.15 uur ontroerd zouden kunnen raken, kan ik daar rekening mee houden.”
🐹👓📋 Miep: “Of we zetten gewoon Nessun dorma aan.”
🐹 Henk: “Dat lijkt mij onnodig risicovol.”
Het grappige is dat ik de laatste tijd wat vaker klassieke muziek luister. Van de week kwam ik terecht bij een zender met muziek van Mozart. En tot mijn eigen verbazing vond ik het eigenlijk best lekker. Chill, wat lichter.
Leuk voor een kwartiertje, daarna verveelt het me.
Ik ben meer van het drama, de zwaardere muziek als het om klassiek gaat.
Toen moest ik ineens denken aan mijn ex-schoonvader. Die draaide vroeger veel klassieke muziek. Veel van die zware stukken vooral. Sibelius, als ik het me goed herinner.
En dát is blijven hangen bij mij. Want als ik klassieke muziek hoor dan mag er best wat gebeuren in zo’n stuk.
Een gezellig dartelend viooltje is prima hoor, voor een seconde of tien. Dan heb ik het wel gehoord.
Ik krijg daar altijd zo’n sneeuwitje en de zeven dwergen gevoel bij.
Gooi er voor mij maar wat gewicht tegenaan.
Drama, een orkest dat langzaam opbouwt.
Een piano die klinkt alsof hij iets weet wat jij zelf nog probeert te ontkennen.
Kortom: klassiek, maar graag met een ‘bite’.
Daarna werd mij Rachmaninoff aangeraden. Nooit naar geluisterd.
Dat schijnt, zo heb ik inmiddels begrepen, niet zozeer luisteren naar muziek te zijn als wel vrijwillig toestemming geven voor totale emotionele ontmanteling.
Ik heb nog niet geluisterd. Ik wil eerst weten waar de tissues liggen en pas dan ga ik me er aan wagen.
Ondertussen:
🐹👓📋 Miep: “Zal ik vast thee zetten?”
🐹 Henk: “Nee. Dit moet even verwerkt worden.”
👓🐹👓📋 Miep: “Je bent net vier minuten onderweg.”
🐹 Henk: “Ik zei wat ik zei.”
En misschien is dat juist wel wat ik zo mooi vind aan muziek. Het kan ergens komen waar woorden soms niet komen. Je kunt iets analyseren, verklaren, rationaliseren en honderd keer van alle kanten bekijken.
Dat kan ik best goed. Geef mij een probleem en voor je het weet ligt het uit elkaar op tafel, voorzien van genummerde onderdelen en een voorlopig onderzoeksrapport bij wijze van.
Maar muziek trekt zich daar niets van aan. Muziek klopt niet aan. Ze loopt gewoon naar binnen, of soms is het niet lopen maar denderen, dwars door je ziel heen.
Eén melodie, een paar akkoorden. Een stem die precies op het juiste moment omhooggaat.
En ineens stromen er tranen over je wangen, tranen waarvan je niet wist waar ze vandaan komen.
Misschien zijn dat niet eens altijd tranen van verdriet. Soms is iets gewoon zó mooi dat je lichaam kennelijk geen betere oplossing heeft. Het raakt ergens iets in je ziel: hoop, verlangen, kracht, gemis.
Soms zijn het herinneringen zonder verhaal. In ieder geval is het iets wat ik niet eens kunt benoemen.
Alles loopt even door elkaar in mijn lichaam en ergens in mijn zenuwstelsel wordt besloten: ik ga huilen.
Henk is daar uiteraard niet mee akkoord.
🐹 Henk: “Ik zou graag bezwaar willen maken tegen de term huilen.”
🐹👓📋 Miep: “Prima. Hoe wil je het noemen?”
🐹 Henk: “Tijdelijk verlies van vocht als gevolg van auditieve overbelasting.”
🐹👓📋 Miep: “Emotionele incontinentie dus.”
🐹 Henk: “Ik wil bezwaar aantekenen tegen die terminologie.”
🐹👓📋 Miep: “Afgewezen.”
En daar zit misschien wel de werkelijke charme: Dat er blijkbaar nog dingen bestaan die je niet helemaal kunt beheersen. Die niet eerst langs je verstand hoeven. Die helemaal niets van je willen, niets opgelost hoeven hebben en waarvoor je niemand hoeft te helpen.
Je hoeft alleen maar te luisteren en in het moment te zijn.
En dan kan het zomaar gebeuren dat een Italiaan die al ruim honderd jaar dood is, dwars door je verdedigingswerken heen komt met één woord: Vincerò.
Miep schuift Henk zwijgend een zakdoekje toe.
🐹 Henk “Ik heb hier niet om gevraagd.”
🐹👓📋 Miep:“Nee. Puccini ook niet.”
🎶 🎶 🎶 🎶 Dossier gesloten 🎶 🎶 🎶 🎶
Morgen weer een nieuwe dag, Rachmaninoff wacht nog wel even op me.
Ontdek meer van Mijn leven in zijpaden
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.