Over wat ik tegenkom, terugzie en niet kan laten liggen
Een doodgewone maandag? Vergeet het maar. Neurologie, fysiotherapie, eindeloze telefoontjes en niemand die verantwoordelijkheid lijkt te nemen. Ondertussen gaat het met mijn dochter met MS steeds slechter en loopt mijn eigen hoofd over.
Over mantelzorg, frustratie, machteloosheid, zwarte humor en een boom die maar beter stevig geworteld kan blijven.
Lees verder
Maandenlang had mijn dochter Jen steeds ernstigere klachten. Pijn, gevoelsverlies en een lichaam dat voortdurend protesteerde. We zochten naar antwoorden, maar kregen vooral te maken met verwijzingen, wachtlijsten en het advies om nog even af te wachten.
Totdat twee bezoeken aan de spoedeisende hulp eindelijk duidelijkheid brachten: MS.
Over de lange weg naar die diagnose, de frustraties onderweg en het moment waarop het monster eindelijk een naam kreeg.
Sinds mijn dochter de diagnose MS kreeg, is ons leven ingrijpend veranderd. Ik zie haar iedere dag vechten tegen pijn, vermoeidheid en een lichaam dat niet meer doet wat zij wil. Als moeder worstel ik met verdriet, boosheid en machteloosheid. Over dromen die veranderen, de frustraties van de zorg en de onzekerheid over morgen. Maar ook over liefde, zwarte humor en de hoop dat we deze berg samen kunnen beklimmen.
Lees verder
Mijn dochter kreeg MS en ineens bestond ons leven uit laesies, rollators, fysiotherapie en revalidatie. Zij heeft de ziekte, niet ik. Waarom voelt het dan toch alsof deze storm ook mij heeft gebroken?
Lees verder
Op 23 september kwamen we met onze dochter Jen thuis na haar MS-diagnose. Met een tas vol medicijnen, duizenden vragen en een volgende afspraak op 8 oktober. Ondertussen draait de wasmachine gewoon door. Over de shock, mijn op hol geslagen ADHD-brein en het leven in een voortdurende alarmstand.
Lees verder