Maak van je hart geen moordkuil
oms slik je dingen in omdat je geen ruzie wilt of omdat je denkt: laat maar. Maar wat je wegstopt, verdwijnt niet altijd. Over ruimte maken door woorden te geven aan wat je voelt.
Lees verderOver wat ik tegenkom, terugzie en niet kan laten liggen
oms slik je dingen in omdat je geen ruzie wilt of omdat je denkt: laat maar. Maar wat je wegstopt, verdwijnt niet altijd. Over ruimte maken door woorden te geven aan wat je voelt.
Lees verder
Iedere vraag werd ooit automatisch mijn taak. Tot Miep besloot dat het dossier ‘Persoonlijk Assistente’ lang genoeg open had gestaan. Henk is het daar uiteraard niet mee eens.
Lees verder
Een ziekenhuisopname, één vriendelijk berichtje en onmiddellijk groot alarm in mijn hoofd. Henk wil handelen. Miep wil eerst de feiten. En ik? Ik oefen.
Lees verder
Ergens onderweg hield ik op met werken voor de stichting en werd ik de stichting. Over verantwoordelijkheid, betekenis, grenzen en de vraag wie je bent als je het werk neerlegt.
Lees verder
Er was een tijd dat mensen van ver kwamen voor wat ik deed, en eerlijk is eerlijk: op zo’n voetstuk staat het best prettig. Maar wanneer wordt erkenning iets waar je je waarde aan ontleent? Over ego, zelfverloochening en het gevaar dat zelfs een nieuw inzicht zomaar het volgende voetstuk wordt.
Lees verder
“Laat maar, ik doe het zelf wel.” Ooit was het een manier om overeind te blijven, later werd het een reflex. Over controle, verantwoordelijkheid overnemen en leren iets te laten liggen waar het hoort.
Lees verder
Ik ben niet goed in opgeven. Maar misschien is loslaten iets anders. Over idealisme, doorgaan tot je eigen grenzen verdwijnen en leren dat iets waardevol kan zijn zonder dat je eraan kapot hoeft te gaan.
Lees verder