Over mij

Mijn leven zelf verliep trouwens ook bepaald niet in een keurige rechte lijn, zoals dat bij de meeste mensen het geval is. Er waren genoeg onverwachte afslagen, omwegen, doodlopende stukken en routes waarvan ik achteraf dacht: nou, dát stond in ieder geval niet op de planning.
Ik schrijf daarover.

Over wat ik heb meegemaakt, over wat het met me deed en soms pas tientallen jaren later blijkt te hebben gedaan. Over de mensen die ik onderweg tegenkwam. Over mijn eigen gedrag, waar ik inmiddels met enige regelmaat naar kan kijken en denken: interessant, Susanne, was ik hier precies mee van plan?
Sinds kort weet ik bijvoorbeeld dat er ergens in mijn hoofd een stoffig archief zit waar een hamster genaamd Henk & Miep samen die overtuigingen beheren. Ieder op hun eigen manier.
Het is een humoristische manier om naar mezelf en mijn denkpatronen te kijken.
Als je ze wilt leren kennen kan je hier hun avonturen lezen.

Ik wil namelijk altijd begrijpen hoe iets in elkaar steekt. Het naadje van de kous type zeg maar.
Ik ben van nature nieuwsgierig en behoorlijk analytisch.
Als iets me bezighoudt, wil ik meestal niet alleen weten wat er gebeurt, maar ook waarom.
Dat geldt voor mezelf, maar net zo goed voor geloof, samenleving, armoede, macht, menselijke waardigheid, politiek, groepsgedrag en de merkwaardige manieren waarop mensen soms met zichzelf en elkaar omgaan.
Een eenvoudig antwoord is voor mij niet automatisch een goed antwoord.

En “zo doen we dat nu eenmaal” is voor mij meestal een cue om mijn wenkbrauwen op te trekken. Een uitstekende manier om ervoor te zorgen dat ik onmiddellijk wil weten wie, wat, waar, en waarom.
Dat zat er al vroeg in. Als op school werd gezegd dat de meisjes een pannenlap moesten breien, was ik degene die zich afvroeg waarom mijn geslacht kennelijk rechtstreeks verband hield met een toekomstige loopbaan in de textielindustrie. Ik heb de pannenlap nooit gemaakt overigens.

Ik sta graag een beetje naast het schaakbord.
Ik heb me in mijn leven niet vaak werkelijk onderdeel van het geheel gevoeld, noch daar de behoefte aan gehad. Niet altijd omdat anderen me buitensloten; ik ging zelf vaak aan de rand staan.
Vanaf die positie kun je namelijk goed kijken naar alles wat zich afspeelt.
Wie doet wat? Wat gebeurt hier eigenlijk? Klopt wat er gezegd wordt met wat ik zie? En waarom vindt iedereen iets vanzelfsprekend wat mij helemaal niet vanzelfsprekend lijkt?
Dat observeren heeft me geholpen. Soms heeft het me ook op afstand gehouden. Sterke punten zijn namelijk ook je zwakke punten. Ook daar schrijf ik over.

Ik ben niet bijzonder onder de indruk van titel, functies of status. Deskundigheid respecteer ik graag.
Integriteit nog meer. Maar iemand die meer gestudeerd heeft, meer weet of een belangrijker visitekaartje heeft, is daarmee niet méér mens dan degene tegenover hem. Gelijkwaardigheid vind ik belangrijk.
Misschien juist omdat ik heel goed weet wat het doet wanneer een mens zich niet gezien voelt.

Geloof loopt als een nogal kronkelig zijpad door mijn leven. Ook mijn geloof past niet bepaald in een rechte lijn. Ik groeide op binnen een gezin van Jehovah’s Getuigen waar ik op mijn twintigste definitief afstand van nam.
Daarna liep ik jarenlang ongeveer zo ver mogelijk de andere kant op.
Pas veel later begon ik opnieuw naar God, geloof en de Bijbel te kijken, dit keer met mijn eigen vragen erbij.
En zoals je begrijpt: die heb ik nogal vaak en veel.
Ik pretendeer niet alles te weten: bescheidenheid begint bij het erkennen dat je eigenlijk niets weet van de onmetelijke wijsheid die in de Bijbel staat.
Ik wil weten wat een Bijbeltekst werkelijk zegt, in welke context hij staat en hoe overtuigingen zijn ontstaan. Ik heb weinig behoefte aan losse teksten die uit hun verband worden getrokken omdat ze toevallig goed op een tegeltje passen. Daar ben ik vroeger te vaak mee geconfronteerd.
Ook daar vind je hier dus stukken over.
Soms ernstig. Soms zoekend. Soms behoorlijk stellig.

Ik blijf wel mezelf. Humor doet mee hier en daar.
Er staan op deze website ook behoorlijk persoonlijke stukken.
Sommige gaan over dingen die veel pijn hebben gedaan. Over adoptie, afwijzing, relaties, familie, keuzes, oude overtuigingen en patronen die veel te lang een grote rol in mijn leven speelden.

Maar ik kan daar niet alleen zwaar naar kijken.
Humor is voor mij geen manier om te doen alsof iets niet pijn doet. Het kan naast elkaar bestaan.
Het geeft me juist genoeg afstand om ernaar te kunnen kijken zonder erin te verdwijnen.
Dus kan het gebeuren dat een serieus onderzoek naar mijn eigen binnenwereld uiteindelijk bevolkt wordt door hamsters met functietitels, archiefkasten en verouderde jurisprudentie.
Dat werkt voor mij beter dan klankschalen en meditatie.
Veel beter.

Waarom ik schrijf
Misschien is schrijven uiteindelijk vooral mijn manier om zichtbaar te maken wat anders in mijn hoofd zou blijven rondzwerven. Het ordent. Het laat me terugkijken. Het creëert ruimte in mezelf.
Soms ontdek ik tijdens het schrijven dat ik iets heel anders dacht dan ik dacht dat ik dacht (nadenkertje), wat een buitengewoon inefficiënte manier is om jezelf te leren kennen, maar vooruit.
En soms schrijft iemand terug: dit herken ik. Dat vind ik misschien nog wel het mooiste.
Niet omdat iedereen hetzelfde verhaal heeft als ik, maar omdat er iets gebeurt wanneer iemand woorden geeft aan iets wat een ander wel voelde maar nog niet kon benoemen.

Ik schrijf niet omdat ik alle antwoorden heb. God verhoede. Ik schrijf omdat ik vragen heb. Omdat ik dingen zie. Omdat ik me verwonder, erger, herinner, onderzoek, geloof, twijfel, lach en soms ineens begrijp waarom iets veertig jaar later nog steeds ergens aan trekt. Ik schrijf omdat het mij een gelukkiger mens maakt.
En omdat ik steeds meer ontdek dat mijn leven niet pas interessant wordt wanneer alle zijpaden eindelijk samenkomen op één keurige hoofdweg.
Die zijpaden zijn het leven.

Welkom. 😊