Soms komt er een moment waarop je weet: deze situatie is niet langer houdbaar.
Niet omdat er geen vergaarbak met formulieren bestaat waar je geblinddoekt uit mag graaien en hopen op de hoofdprijs.
Maar gewoon omdat 🐹👓📋 Miep roept: het dossier is gesloten.
Permanent.
Het gebeurde op een doodgewone avond.
Ik kreeg een vraag doorgestuurd van iemand die hulp ontvangt. Er werd gevraagd wanneer een eerder besproken pakket zou komen. Een door de stichting aangeboden extra zomerpakket met verzorgingsproducten voor al onze cliënten.
Dus op zichzelf geen gekke vraag.
Ware het niet dat er al weken een vraag van míj openstond waarop nooit antwoord was gekomen.
Iemand kan bijvoorbeeld zeggen: ik wil deodorant en wasmiddel. Prima, maar ik wil wel graag dat iemand zelf even de moeite neemt om op de website uit te zoeken welk merk diegene wil hebben. Dit om fouten te voorkomen. Straks bestel ik iets waar iemand allergisch op reageert.
Dus ik had nog wat informatie nodig voordat ik iets kon regelen.
Maar ik kreeg geen antwoord. Het logische gevolg: geen bestelling.
En toen kwam de tweede vraag.
Of we misschien ook tegoedbonnen hadden voor een dagje spa.
Want dat was nogal prijzig.
Ik heb een paar seconden met mijn mond open naar mijn scherm gekeken.
Niet omdat ik de woorden niet kon lezen. Ik kon ze uitstekend lezen.
Maar mijn hersenen weigerden alleen tijdelijk om ze gezamenlijk als één geldige Nederlandse zin te verwerken.
Een dagje spa.
Terwijl mijn neuronen op tilt sloegen, werd 🐹 Henk uit zijn slaap gewekt.
Ergens rechts van mij hoorde ik gerammel.
Ik hoefde niet te kijken, ik wist het al.
🐹 Henk klom in zijn tralies met grote ogen: “WAT STAAT DAAR?”
🐹👓📋 Miep, onverstoorbaar over haar brilletje kijkend: “Niets waar jij iets mee hoeft.”
🐹 Henk: “MAAR IK ZAG SPA.”
🐹👓📋 Miep: “Ga zitten.”
🐹 Henk: “EEN VRAAG OM TEGOEDBONNEN?!”
👓📋 Miep: “Henk, rustig ademhalen.”
🐹 Henk: “MAAR HET WAS TOCH VOOR EEN DAGJE SPA?!”
En ja hoor, daar ging hij.
Volledig uit de naden van zijn broek.
Binnen drie seconden had Henk een beleidsnotitie geschreven, een spoedvergadering belegd en vermoedelijk Kamervragen voorbereid.
🐹 Henk: “WE ZIJN EEN HULPORGANISATIE, ALL-INCLUSIVE WELLNESSRESORT MAG DAAR ONDERDEEL VAN ZIJN! DAT IS MENSELIJK EN NODIG VOOR DE ONTSPANNING”
🐹👓📋 Miep zei niets en keek hem alleen maar aan.
Dat is bij 🐹👓📋 Miep meestal gevaarlijker.
Ze trok een lade open.
Pakte een dikke map, té dik.
Op de rug stond: PERSOONLIJK ASSISTENTE
Henk verstijfde.
🐹 Henk: “Wat ga je daarmee doen?”
🐹👓📋 Miep legde de map voor zich neer.
🐹👓📋 Miep: “S L U I T E N.”
🐹 Henk: “HO HO HO, EVEN”
Er viel een gespannen stilte. Zo’n typisch stilte-voor-de-stormgevoel hing in de lucht.
🐹 Henk: “DAT KAN NIET ZOMAAR.” Hij liep rood aan.
🐹👓📋 Miep: “Jawel.”
🐹 Henk: “MAAR ER LOPEN NOG DOSSIERS.”
👓📋 Miep: “Niet van ons.”
🐹 Henk: “ER ZIJN MENSEN DIE DINGEN NODIG HEBBEN.”
🐹👓📋 Miep: “Mensen hebben altijd dingen nodig.”
🐹 Henk: “PRECIES! DAT IS MIJN HELE PUNT”
🐹👓📋 Miep: “Dat was geen argument vóór jouw zaak.”
En misschien zit daar wel de hele grap.
Want jarenlang heeft Henk gedacht dat iedere vraag die mijn kant op kwam automatisch veranderde in een taak. Iemand wist iets niet? Ik zocht het uit.
Iemand kwam ergens niet uit? Ik regelde het.
Iemand vergat iets? Ik herinnerde eraan.
Iemand leverde zijn eigen stukje niet aan? Dan liep ik erachteraan.
Nog een appje.
Nog een mailtje.
Nog even helpen.
Nog even zoeken.
Nog even oplossen.
🐹 Henk vond dat fantastisch. Het gaf hem bestaansrecht.
🐹 Henk: “ZONDER ONS LOOPT ALLES IN DE SOEP.”
🐹👓📋 Miep: “Dat is onbewezen.”
🐹 Henk: “IK HEB EEN PAAR JAAR AAN DOSSIERS DIE HET TEGENDEEL AANTONEN. KIJK NAAR DIE MAP”
🐹👓📋 Miep: “Je hebt jaren aan situaties die aantonen dat jij overal tussen bent gaan zitten. Dát heb je wel.”
Au.
Zelfs Henk was even stil.
🐹👓📋 Miep pakte haar stempel.
GESLOTEN.
🐹 Henk: “WACHT EVEN”. Het klonk bijna smekend.
Een andere lade ging open. Er kwam nog een stempel uit.
🐹👓📋 Miep wisselde nog één dreigende blik met Henk en drukte met een harde klap het woord PERMANENT op de voorkant van de dossiermap.
De horror en paniek in 🐹 Henks ogen waren oprecht.
Het was alsof 🐹 👓📋 Miep hem zojuist persoonlijk uit het Handelsregister had verwijderd.
🐹 Henk: “Maar wat als iemand iets niet begrijpt?”
🐹 👓📋 Miep: “Dan vraagt diegene het.”
🐹 Henk: “En als iemand niet antwoordt?”
🐹 👓📋 Miep: “Dan gebeurt er niets.”
🐹 Henk: “NIETS?!” Je kon het zien in zijn ogen, hij kon niet veel meer verdragen.
🐹 👓📋 Miep: “Dat is inderdaad een bestaand resultaat.”
🐹 Henk: “En als iemand een tegoedbon voor een dagje spa wil?”
🐹 👓📋 Miep keek over haar bril.
🐹 👓📋 Miep: “Dan wens ik diegene een bijzonder ontspannen middag in het park.”
🐹 Henk: “MAAR NIET OP ONZE KOSTEN.”
🐹 👓📋 Miep: “Kijk. Je leert snel.”
Ik heb het dossier daarna niet meer teruggezien.
🐹 Henk wel. Die zit sindsdien iedere ochtend voor de archiefkast. Voor de zekerheid. Af en toe rammelt hij aan de deur of legt zijn oor tegen de kast, om te luisteren of hij toch nog ergens een gesmoord “help” hoort.
🐹 👓📋 Miep heeft inmiddels een tweede slot besteld.
En ik? Ik ontdek langzaam iets merkwaardigs.
De wereld draait gewoon door.
Ook wanneer ik er niet ben.
Ook wanneer ik niet achter mensen aan ga.
Ook wanneer ik een vraag niet oplos.
Ook wanneer iemand zelf zijn aandeel moet leveren voordat er iets gebeurt.
En zelfs wanneer iemand geen tegoedbon krijgt voor een dagje spa.
Wie had dat gedacht.
🐹 Henk: “IK BEN HET ER NOG STEEDS NIET MEE EENS.”
🐹👓📋 Miep: “Genoteerd.”
🐹 Henk: “WAAR?”
🐹👓📋 Miep: “op de achterkant van het gesloten dossier.”
Ontdek meer van Mijn leven in zijpaden
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.