Henk rammelt aan zijn kooi 🐹

Wie 🐹Henk en 🐹👓📋Miep nog niet kent: in een eerder stuk gaf ik twee stemmen in mijn hoofd een naam.

🐹Henk is de overijverige bewaker die overal verantwoordelijkheid, afwijzing en gevaar in ziet en mij het liefst onmiddellijk in actie laat komen.
🐹👓📋 Miep werkt bij Tegenbewijs & Herziening en vraagt vervolgens rustig of dat eigenlijk wel uit de feiten volgt.

Sindsdien blijken die twee zich verrassend goed te vermaken in mijn dagelijks leven.
Het vorige stuk lees je hier

Vanmorgen kreeg ik een voicebericht van een cliënte van de stichting.
Ze was gisteren met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht en wordt vandaag geopereerd.
Nu ben ik deze maand niet in functie. Dat weet zij ook.
Dus ik deed wat ieder normaal mens waarschijnlijk zou doen.
Ik stuurde haar dat ik haar als Suus heel veel beterschap wenste en hoopte dat ze snel weer zou opknappen.

WhatsApp gesloten en klaar.
Althans, dat dacht ik.

Vanuit een kooitje ergens achter mijn linkeroor klonk onmiddellijk gerammel, 🐹Henk .
🐹“JE MOET IETS DOEN!”

Ik: nee Henk.

🐹“ZE LIGT IN HET ZIEKENHUIS!”.
🐹“DUS JE MOET NU GAAN BELLEN! VRAGEN! REGELEN! IEMAND INLICHTEN!”
Henk hing inmiddels met beide voorpootjes aan de tralies alsof de complete continuïteit van de Nederlandse gezondheidszorg van mij afhing.

Toen verscheen Miep.
🐹👓📋Miep van Tegenbewijs & Herziening. Met denkbeeldige leesbril en dossiermap.

🐹👓📋 “Even kijken”, zei ze.
“De mevrouw ligt in het ziekenhuis?”

Ik: Ja.

🐹👓📋“En daar werken artsen?”

Ik: voor zover mij bekend wel.

🐹👓📋“En zij wordt geopereerd door mensen die daarvoor hebben doorgeleerd?”

Ik: dat mag ik hopen.

🐹👓📋Miep keek over haar denkbeeldige leesbril naar 🐹 Henk en vroeg hem: “En welke medische bevoegdheid heeft Suus precies?”


🐹 Stilte. Henk keek beledigd.
🐹 “MAAR DIT IS ZO’N MOMENT DAT ER VAN ALLES MIS KAN GAAN”
🐹 “DUS DAAR GAAT HET HELEMAAL NIET OM MIEP!”

Dit gaat natuurlijk helemaal niet over een ziekenhuisopname.
Dit gaat over een oud systeem in mijn hoofd dat bij ieder probleem van iemand om wie ik geef onmiddellijk dezelfde rekensom maakt: Er gebeurt iets → iemand heeft misschien hulp nodig → ik moet in actie komen.
Meeleven telt voor 🐹Henk niet als actie. Een berichtje sturen ook niet.
Nee, er moet gebeld, gevraagd, gecontroleerd, geregeld en liefst preventief nog iets opgelost worden waarvan niemand heeft gezegd dat het een probleem is.

Maar vanmorgen deed ik het anders.
Ik wenste haar als Suus sterkte en beterschap. ❤️
En daarna deed ik niets.
Dat laatste klinkt eenvoudiger dan het was.
Want terwijl ik mijn WhatsApp sloot, stond 🐹Henk nog steeds met beide voorpootjes aan zijn tralies te rammelen alsof ik persoonlijk een medische noodsituatie aan het negeren was.

🐹👓📋Miep schoof ondertussen haar dossiermap dicht.
“Ze ligt in het ziekenhuis, 🐹Henk.
Niet langs de A12 met Suus als enige beschikbare traumachirurg.”

Daar had 🐹Henk even geen antwoord op.
Hij mopperde nog wat na over verantwoordelijkheid.

Maar het kooitje bleef dicht.
En misschien is dát wel precies wat ik aan het leren ben: dat betrokken zijn bij iemand niet automatisch betekent dat ik verantwoordelijk ben voor wat er met diegene gebeurt.

Ik mag meeleven zonder over te nemen.

Ik mag iets vervelend vinden zonder het op te lossen.

Ik mag iemand sterkte wensen en daarna gewoon weer verdergaan met mijn eigen dag.

🐹Henk vindt dat nog steeds een buitengewoon riskant concept.
🐹👓📋Miep noemt het Tegenbewijs & Herziening.
Ik noem het voorlopig gewoon oefenen.

En voor wie zich zorgen maakt: 🐹 Henk maakt het goed.
Hij zit nog steeds in zijn kooi. Hij is alleen wat schor.